Sunday, February 28, 2010

கதவும் நானும்

இதோ இப்போது காற்றினால் அறைந்து மூடிய கதவின் வேகம்
அதன் கோபத்தையும் என் கோபத்தையும்
சரியாகக் காட்டுவதாகத் தோன்றுகிறது
அறைக்கதவு மூடிய வேகத்தில் சிதறடிக்கப்பட்டவையும்
என் கோபத்தால் சிதறடிக்கப்பட்டவையும்
மீண்டும் ஒன்று சேர்க்க முடியாத நிலையில்.
அடித்து மூடியபின் அழித்த அகங்காரத்தில்
அமைதியாக நிற்கும் கதவு
கொட்டித் தீர்த்து அமைதியாக நிற்கும் என்னை
புரிந்துகொண்டது போலப் பார்க்கிறது.
“நானாக அறைந்து சாத்தவில்லை உன்னை வேறொன்று
இயக்கியது போல என்னைக் காற்று இயக்கியது.. ” என
எனக்கும் அதற்கும் சாதகமாகப் பேசிக்கொண்டு…
சுநந்தா

Tuesday, February 23, 2010

என் செல்லமே..

2 வயதில்
லிக்விட் சோப்பை வாயில் ஊற்றி
நான் திட்ட திட்ட அழுதுகொண்டு
கழுவ கழுவ சோப்பு நுரை வாயிலிருந்து
வருவது கண்டு கெக்கே பிக்கே
என சிரித்ததும்...

3 வயதில்
சாமிக்கு முன் வைத்திருந்த
மணியைக் கையில் எடுத்துத்
திருப்பித் திருப்பி
ஆட்டிப் பார்த்துவிட்டு
பாட்டரி இல்லாம
எப்படி சத்தம் வருது
என வியந்ததும்..

4 வயதில்
அப்பா விளையாட வரவில்லை என
அவரது எண்ணெய் பாட்டிலில்
தண்ணீர் ஊற்றிவைத்ததும்..

5 வயதில்
தோழியுடன் குளியலறைக்குள்
ஷேவிங் ரேஸரை வைத்து விளையாடி
இருவர் தலையிலிருந்தும்
கொத்துக் கொத்தாக விழுந்து கிடந்த
முடிக்கற்றைகளைப் பார்த்து அதிர்ந்து
போக வைத்தும்..

இதே நீதான் என் செல்லமே
எங்கிருந்து இவ்வளவு அமைதிபெற்றாய்
அளவுக்கதிகமான கதைப்புத்தகங்களும்
விக்கிப்பீடியாக்களும் கம்ப்யூட்டரும்
உன் குறும்புத்தனங்களைக்
கரைத்துக் குடித்து விட்டதா?

12 வயதில் பாட்டியாகிப் போகாதே
உன் புத்தகக் குப்பைகளையும்
வலை உலகையும் விட்டு விலகி
என்னோடு வாயேன்
அந்தப் பட்டுப் பூச்சியையும் பச்சைப் புழுவையும்
குண்டுமல்லிகையையும் குட்டி அணிலையும்
பார்த்துக் கொண்டே தோட்டத்துச்

செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றலாம்.

சுநந்தா

Saturday, February 20, 2010

முற்றுப் புள்ளிக்கருகில்..

“முற்றுப் புள்ளி அருகில் நீயும் மீண்டும் சிறு புள்ளியை வைத்தால் முடிவென்பதும் ஆரம்பமே…” என்ற பாடல் வரி பேருந்தில் பாடிக்கொண்டு இருக்கிறது. இந்த இரவு முழுதும் பயணம் செய்ய மட்டுமே போகிறோம் என உணர்ந்து நல்ல பாட்டுக்களைக் கேட்டுக் கொண்டு இருக்கும் போது இந்த வரி மிகஅழகாகத்தான் இருக்கிறது.

ஆனால் நாளை இந்தப் பயணம் முடிந்து விடும். இந்த இரவின் அழகும் அதனுடன் முடியும். அதனால் தானோ என்னவோ இந்த இனிமையை நாம் நினைத்தால் தொடர வைக்க முடியும் என நம்மை ஏமாற்றிக் கொள்வது ஒரு சுகம்.

எல்லா முற்றுப் புள்ளிகளையும் அதுபோலத் தொடர்களாக மாற்றிவிட்டால்..? முடிவின் அழகே போய்விடுமே? எதுவுமே முடியாதே! நினைக்கவே அலுப்பாக இருக்கிறது. புள்ளிகளற்ற நீளமான சொற்குவியல்கள் அல்லது முடிவற்ற பயணங்கள் அல்லது நிறுத்தாத பேச்சுகள் அல்லது தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும் போராட்டங்கள் என எல்லாமே அயரவைக்கின்றன. முற்றுப்புள்ளிக்காக ஏங்க வைக்கின்றன.

ஒரு இனிய நட்புக்கதையோ, காதல்கதையோ, சிறுகதையோ, தொடர்கதையோ, குறுங்கவிதையோ, நாம் நம்மை மறந்து நெகிழ்ந்து நின்ற நிலையோ, தாங்க முடியாத வேதனையில் துடித்த கணமோ, வாழும் வாழ்வோ ஒரு புள்ளியில் முடிவடைவதால் மட்டும்தான் சுவாரசியமாக இருக்கிறது. முற்றுப்புள்ளிகளை அப்படியே விட்டுவிடுவது தான் நல்லது எனத் தோன்றுகிறது.


-
சுநந்தா

Friday, January 15, 2010

கிளி ஜோசியம்

வாசலில் கிளி ஜோசியக்காரன். அவனைச் சுற்றிக் கூட்டம். அவன் கிளியிடம் சீட்டை எடுத்துப் போடச்சொல்லிக் கொண்டே கையை ஆட்டிக் கொண்டிருக்க கிளி தலையைச்சாய்த்து அவனது விரல்களைக் கவனித்தவாறு சீட்டுக்களை மேலும் மேலும் எடுத்துப்போட்டுக் கொண்டு இருந்தது.

பாட்டி “கையை ஆட்டாமல் இருய்யா.. அது எதை வேணும்னாலும் எடுக்கட்டும்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க அவன் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. அவனுக்குத் திருப்தியான (ஆட்களை எடை போட்டு அவர்களுக்கு ஏற்றார் போல சொல்ல) சீட்டு வரும் போது மட்டும் சைகை செய்ய கிளி அவனிடம் கொண்டுவந்து போட்டுவிட்டு சமர்த்தாக கூண்டுக்குள் சென்றது.

கூட்டத்தில் அடுத்தடுத்து ஒவ்வொருவராக ஜோசியம் பார்க்கச் சொல்ல இது போலவே தொடர்ந்து ஜோசியக்காரனும் கிளியும் நடந்து கொண்டார்கள். ஆனாலும் அனைவரும் தொடர்ந்து சிரிப்புடனும் அக்கரையுடனும் பயத்துடனும் சுவாரசியத்துடனும் அவரவர் எதிர்காலம் பற்றி கிளி ஜோசியக்காரனிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டோம்.


சுநந்தா.

Tuesday, December 22, 2009

நிழலுடன் நிஜம்

மஞ்சள் நிறத்தில் மிகச் சிறிய தேன் சிட்டுக்கள் இரண்டு மூன்று வாரங்களாக வீட்டின் பின்புறம் கண்ணாடி பார்த்துப் பார்த்துக் கிரீச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தன. அவை துணி காயப்போடும் கம்பியில் எப்போதும் வாகாக உட்கார்ந்து கொண்டு கண்ணாடி பார்த்துக் கொண்டு இருந்தன.

இறகுகளை விரித்து அழகு பார்த்துக்கொண்டும் அலுத்துப் போய் திரும்பிக் கொண்டும் மீண்டும் கண்ணாடியைக் கொத்தி விளையாடிக் கொண்டும் அநியாயத்துக்கு சத்தமிட்டுக் கொண்டும் இருந்ததை தினமும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

இரண்டும் மஞ்சள் நிறத்தில் இருந்தாலும் அவற்றில் ஆண்சிட்டு பெண்சிட்டை விட அடர் மஞ்சளில் தலையில் சற்று அழுத்தமான கருப்பு நிறத்துடன் இருந்தது. எனவே இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் நன்றாகவே தெரிந்தது.

ஆண்சிட்டும் பெண்சிட்டும் கண்ணாடி பார்த்துக் கொள்ளும் போது ‘அருகில் துணையை வைத்துக் கொண்டு ஏன் இப்படி நிழலுக்கு ஆசைப்படுகின்றன? பேசாமல் கண்ணாடியைக் கழற்றிவிடுவோமா’ என்று கூடத் தோன்றியது.

தோழியும் அவ்வப்போது வந்து அவற்றைக் கவனித்துக்கொண்டு இருந்தாள். அவற்றைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் “எனக்கென்னவோ இது சரியாப்படலை.. உள்ளே இருக்குற ஜோடிக்கு ஆசைப்பட்டு இது இரண்டும் பிரிஞ்சுறப் போகுது பாரேன்” என சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் சொன்னது போலவே நடந்துவிட்டதோ? இந்த வாரம் ஆண் சிட்டுமட்டும்தான் வருகிறது. தானாக வந்து கண்ணாடியில் பார்த்துக் கத்திக் கொண்டு இருக்கிறது.

நிஜமாகவே நிழலுக்கு ஆசைப்பட்டு ஜோடியைப் பிரிந்து விட்டதா அல்லது அதன் துணை இறந்துவிட்டதா எனத் தெரியவில்லை. ஹூம்.... இப்போது கண்ணாடியைக் கழற்றி வைக்க வேண்டுமா? அல்லது அதையாவது பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என அப்படியே விட்டு விட வேண்டுமா?
சுநந்தா

Friday, November 27, 2009

ஒளியில் விழுந்து..

விளக்கில் போய் விழும்
விட்டில் பூச்சியாய்
ஒளியில் விழுந்து
விழுந்து சாகிறாய்.
விதி எனச் சொல்லி
மனது தேற்றி மீண்டும்
மீண்டும் சாகாமல்
ஏதோ திசையில்
இருளாக இருப்பினும்
பறந்து பார்த்தால்
பாதை அறியலாம்.


சுநந்தா

Wednesday, November 25, 2009

மெளனமொழி போதும்

உன்னைக் குதறிவிட்டு வலியோடு
அமர்ந்திருக்கிறேன்
பேசாமலே இருந்து விடலாம் என்றும்
பேச்சுகளற்ற மெளனத்துடன்
அருகிருந்தால் போதுமென்றும்
அதைவிட பேசாமல் பார்க்காமல்
இருப்பை உணர்த்த வேறுவழி
இருந்தால் நல்லது என்றும்
நினைத்துக் கொண்டு
நீயும் ஏறக்குறைய எனது
மனநிலையில்தான்
என்னுடன் பேசுமுன்
இருந்தாய் எனத் தெரியும்
அப்படியும் பேசியதால்
உன்னைக் குதறிவிட்டு வலியோடு
அமர்ந்திருக்கிறேன்

 

சுநந்தா