முடிவோ ஆரம்பமோ வேண்டும்.

கடவுளே எனக்கொரு வழிகாட்டு
ஏதேனும் ஒரு ஆரம்பமோ  அல்லது
முடிவையோ கொடுத்துவிடேன்
இந்தப் பயணம் இலக்கில்லாமல்
எங்கோ செல்வது சலிப்பாயிருக்கிறது
கடுஞ்சுமையாயிருக்கிறது
பாரஞ்சுமந்து செல்லும்போது 
பேச்சுத் துணைக்கு வருவோரும்
அறிவுரை அள்ளித் தெளிப்போரும்
அலுத்து அயர வைக்கிறார்கள்
 தெரிந்தவர்களை அந்நியராகப் பார்ப்பதும்

தெரிந்தும் தெரியாதவர்களைப் போல்
நடந்து கொள்பவர்களை ஏக்கத்துடன் பார்ப்பதும்
எனது வழக்கமாகி இருக்கிறது.
அய்யோ பாவம் எனப் பரிவோடு
வருவோரைஆத்திரத்துடன் பார்க்கிறேன்
யாராலும் உதவ முடியாது..
நன்றாகத் தெரிகிறது.

சுமை இறக்க முடியவில்லை..
சென்று சேருமிடம் தெரியவில்லை
இந்தக் கொழுத்தும் வெயிலில்
சூரியனுக்கு அடியில்
மெதுவாக மூச்சிழுத்து
ஆழமாக உள்ளடக்கி
மூட்டையோடும் வலியோடும்
நடந்தே ஆகவேண்டுமாம்.

சுநந்தா

மீண்டும் மீண்டும்

மிகக் கவனமாகப் புள்ளிவைத்து
இழைத்துக் கோலமிட்டு முடிந்தவுடன்
தண்ணீரை வாரி இரைத்து அழித்தாலும்
மீண்டும் புள்ளிகளிட்டுத்தொடர்வதும்

பின்னல் வேலைப்பாட்டைச் செய்து முடித்தவுடன்
மிக முக்கியமான ஒற்றை இழையைப்பிடித்து
உருவி ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கினாலும்
மீண்டும் பின்ன ஆரம்பிப்பதும்

எனக்குச் சாத்தியமான ஒன்று என்பதால்தான்
நீ அழித்து நொருக்கிய என்னையும்
முன்பை விட உறுதியாக
உருவாக்கிக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

சுநந்தா

வாசல் போதும்.

பெருக்குமாறை எடுத்துச்சென்று
வாசலைப் பெருக்கினேன்
எங்கிருந்து வந்தது இவ்வளவு குப்பை
பெருக்கிய வாசல் சுத்தமானதும்
வாசல் சின்னதாய் ஆனதுபோல..
மீண்டும் வீசி வீசி வாரி யெடுத்து
வாசலைப் பெரிதாக்கினேன்
வாசல் கொஞ்சம் பரவாயில்லை
ஆயினும் பத்தாது என
இன்னும் வேகமாகப் பெருக்கி
வீட்டை முறத்தில் அள்ளியெடுத்து
குப்பையில் போட்டதும்
வாசல் அழகு அள்ளிக்கொண்டு போனது.
பெரியதாகக் கோலமிட்டேன்
வீடு எதற்கு வாசல் போதும்.

சுநந்தா

பொன்வண்டு

பத்து விரல்களையும் இறுகக்கூட்டி
கூடு போலமைத்த உள்ளங்கை சிறையின்
வெற்றிடத்தினுள் குதித்தாடிக்கொண்டும்
ஊர்ந்து சென்றுகொண்டும் உள்ளேயே
பறந்து கொண்டும்  குட்டிப்பொன்வண்டு
சுற்றிவர சிறுமி சிரித்துக் கொண்டிருக்க
முரட்டு விரல்கள் சின்ன விரல்களைப்
பிரித்தெடுத்துப் பொன்வண்டை விடுவிக்க
பறந்து போன வண்டு மீண்டும் குட்டிப்
பூவிரலில் வந்தமர்ந்து கொண்டது
முரட்டுவிரல்கள் திகைத்துத்
தலையிலடித்தபடி போயின.

சுநந்தா

என்னிடமா?

தாங்கவியலா இரைச்சலாய் உன் தனிமை தகிக்கிறது

தனிமையை நீ விரும்பினால் என்னோடு தனித்திரு.

கோபம் வந்ததென்றால் என்னைக் குதறிவிடு.

வருத்தம் வந்துவிட்டால் என்னிடமே கொட்டிவிடு

மெளனம் மட்டுமே விருப்பமென்றால்

அமர்ந்திரு என்னுடன் அமைதியாக

புறக்கணிப்பு என்பதை என்னிடமா காட்டுவது?

ஆயிரம் கைகள் கொண்ட என்னிடம் உள்ள நீ

தண்ணீராய் மாறி நழுவினால் கூட
கடலான என்னுள் கலந்திடவே வேண்டும் நீ.

 புரியாமல்  நீ  மேலே ஆவியாகப் பார்த்தாலும்
வானமான என்னுள்ளே
வசப்படவே போகின்றாய்

எல்லாம் அறிந்து நீ என்னிடம் அமைதிகொள்

எனைப்பிரிய உனக்கிங்கு ஏதும் வழியில்லை.

சுநந்தா.

எங்கிருந்தோ வந்தது

இரவு எட்டு மணியில் இருந்து அந்தப் பூனைச்சத்தம். குழந்தை அழுவது போலவே அவ்வப்பொழுது கேட்டுக்கொண்டு இருந்தது. வீட்டைச்சுற்றிப் பூனைகள் நடமாட்டம் எப்போதுமே இருக்கும்தான் என்றாலும் இது மிக அருகில் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தது.

தோட்டத்தில் மருதாணிப் புதர்களுக்கு அடியில் டார்ச் வெளிச்சத்தில் எட்டிப் பார்த்தபோது ஒரு பூனைக்குட்டி. அது மிகக் குழந்தைப் பூனையும் இல்லை பெரிய வளர்ந்தபூனையும் இல்லை. ரெண்டும் கெட்டான் வயதில் உருவத்தில் இருந்தது.

நல்ல அழுக்கேறிய கருப்பு நிறம். பச்சைக் கண்கள் மின்ன மேலும் பம்மிக் கொண்டு கத்தியது. ஆரோக்கியமாக இருப்பது போலத் தெரியவில்லை. மிக ஒல்லியாக இருந்தது. பூனைகளுக்கே உரிய பளபளப்பான முடிகள் இல்லை.

வீட்டில் கிளிகள் இருப்பதால் பொதுவாகப் பெரிய பூனைகள் வந்தால் துரத்திவிடுவேன். பூனை வந்தால் கிளிகளும் கத்திக் குமித்து ஊரைக் கூட்டி விடும். ஆனால் இந்தப் பூனை வந்தபோது அமைதியாகப் பேசிக்கொண்டு தான் இருந்தன.

"எங்க இருந்து வந்த? நாய் எதுகிட்டயாவது கடி வாங்கிட்டயா? உன்னை இந்த ஏரியால பார்த்ததில்லையே.. " என நான் கேட்ட எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் "ங்ய்ய்யாஆஆ" என மட்டும் பதில் சொன்னது.

கொஞ்சம் பாலைக் கிண்ணத்தில் ஊற்றி "சாப்பிடுறயா? பயப்படாம வா" என்று சொல்லிவிட்டுத் தள்ளி நின்றுகொண்டேன். ரொம்ப பயந்து பயந்து இங்கும் அங்கும் யோசனையோடு என்னையும் சந்தேகமாகப் பார்த்துக் கொண்டு நடந்து கொண்டு இருந்தது.

பசி அளவுக்கு அதிகமாகவே இருந்திருக்க வேண்டும். தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு கிண்ணத்தருகில் போய் குடித்துவிட்டது. கொஞ்சம் பால் மீதமிருந்தது. பூனை கிண்ணத்தருகில் படுத்துக் கொண்டது.

இரவு தூங்குமுன் வெளியே சென்று பார்த்தேன். கிண்ணம் காலியாக இருந்தது. பூனையைக் காணோம். சத்தமும் இல்லை. "அட தெம்பு வந்ததும் போயிடுச்சு போல" என நினைத்தேன்.

காலையில் வாசலுக்கு வந்தபோது மாடிப் படியில் இருந்து "மிய்ய்யாஆஆ" என்றது. .பார்ப்பதற்குக் கொஞ்சம் தெளிவாகியிருப்பது போல் தெரிந்தது. மெல்ல இறங்கி அருகில் வந்து நிமிர்ந்து முகத்தைப் பார்த்தது.

பின்னர் வாலைக் கவனமாக உயரமாகத் தூக்கிக் கொண்டு என் காலில் லேசாக உரசியவாறு சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. பின்னர் அதன் குட்டி முகத்தை என் காலில் மெல்ல தேய்த்துக் கொண்டது. இப்படியெல்லாம் செய்ய ஒரு சின்னப் பூனை எங்கே கற்று வந்திருக்கும்?

"நீ இன்னும் போகலயா? இரு. வரேன்.." எனச் சொல்லி அதற்கு சாப்பாடு வைத்தேன். சாப்பிட்டுக் கொண்டது. அருகில் அமர்ந்து கொள்ள கைக்கருகில் வந்தது. தடவிக் கொடுத்தால் தலையையும் கழுத்தையும் சாய்த்துக் கொடுத்தது.

இது கம்யூனிகேட் செய்வதைப் பார்த்தால் இப்போதைக்கு இடத்தைக் காலி பண்ணப் போவது போலத் தெரியவில்லை. நான் இதை எத்தனை நாள் தங்க விடப் போகிறேன் அல்லது அது எத்தனை நாள் இங்கு தங்கப் போகிறது எனத் தெரியவில்லை. தங்கினால் நல்லதாகப் பேர் ஒன்று வைக்கவேண்டும்.

சுநந்தா

பட்சியும் பாம்பும்

கொட்டிய மழை வெள்ளத்தில்
அதல பாதாளத்தில் மாட்டின
அவளதுசெல்லப் பிராணிகளான
சின்னப் பட்சியும் பாம்புக்குட்டியும்.
மெல்லக் கவிழ்ந்து
கண்சுருக்கிப் பார்த்தபோது
உடலெல்லாம் சிராய்ப்பாக ரத்தம் வழியக்
கிடைத்ததைப்பற்றி ஏறும் பாம்பும்
எழமுடியாது என முடிவெடுத்துக்
கண்மூடிப் படுத்திருந்த பட்சியும்....
உதடுசுழித்துக் கவலைப்பட்டு
மிகமிகச் சிரமப்பட்டு
வெளியிலெடுத்தாள் பட்சியை.
அதற்குள் தானாகவே மேலேறிய
குட்டிப் பாம்பைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
மெல்ல அதைக் கையிலெடுத்து
அன்பு முத்தமொன்று இட்டு
"காத்திரு" எனச்சொல்லிக் குழியில்வீசிப்பட்சியுடன் பறந்து விட்டாள்மீண்டும் குழியில் விழுந்தபாம்பு
அவளது செய்கையால் அதிர்ந்துபோய்
அப்படியே செத்தது.
சுநந்தா