காற்றின் போக்கில்!

வலிக்க வலிக்கத் துடுப்புப் போடாமல்
கண்கள் மங்கத் தொலைவில் நோக்காமல்
போய்ச் செய்ய வேண்டியதை யோசியாமல்
செய்து வந்தவற்றைச் சிந்தியாமல்
கடப்போமோ என்பதும் தெரியாமல்
மூழ்கிடுவோமோ என்றும் அறியாமல்
மிதத்தலை மட்டுமே ரசித்தபடி..
பாய்மரம் கட்டியாயிற்று
காற்றின் போக்கிலே 
இலக்கில்லாப் பயணம்.

சுநந்தா

விதை

சின்ன விதை அது
எதிர்காலக் கனவுகளுடன்
நிகழ்கால மகிழ்வுடன்
இறந்தகாலமறியா நிறைவுடன்
என் கையில்

அதன் காலங்கள் உணர்ந்து
மகா விருட்சத்தை
விதைக்கும் விதமும்
இடமும் தேடிப்
பயந்தபடி நான்

சுநந்தா.

முடிவோ ஆரம்பமோ வேண்டும்.

கடவுளே எனக்கொரு வழிகாட்டு
ஏதேனும் ஒரு ஆரம்பமோ  அல்லது
முடிவையோ கொடுத்துவிடேன்
இந்தப் பயணம் இலக்கில்லாமல்
எங்கோ செல்வது சலிப்பாயிருக்கிறது
கடுஞ்சுமையாயிருக்கிறது
பாரஞ்சுமந்து செல்லும்போது 
பேச்சுத் துணைக்கு வருவோரும்
அறிவுரை அள்ளித் தெளிப்போரும்
அலுத்து அயர வைக்கிறார்கள்
 தெரிந்தவர்களை அந்நியராகப் பார்ப்பதும்

தெரிந்தும் தெரியாதவர்களைப் போல்
நடந்து கொள்பவர்களை ஏக்கத்துடன் பார்ப்பதும்
எனது வழக்கமாகி இருக்கிறது.
அய்யோ பாவம் எனப் பரிவோடு
வருவோரைஆத்திரத்துடன் பார்க்கிறேன்
யாராலும் உதவ முடியாது..
நன்றாகத் தெரிகிறது.

சுமை இறக்க முடியவில்லை..
சென்று சேருமிடம் தெரியவில்லை
இந்தக் கொழுத்தும் வெயிலில்
சூரியனுக்கு அடியில்
மெதுவாக மூச்சிழுத்து
ஆழமாக உள்ளடக்கி
மூட்டையோடும் வலியோடும்
நடந்தே ஆகவேண்டுமாம்.

சுநந்தா

மீண்டும் மீண்டும்

மிகக் கவனமாகப் புள்ளிவைத்து
இழைத்துக் கோலமிட்டு முடிந்தவுடன்
தண்ணீரை வாரி இரைத்து அழித்தாலும்
மீண்டும் புள்ளிகளிட்டுத்தொடர்வதும்

பின்னல் வேலைப்பாட்டைச் செய்து முடித்தவுடன்
மிக முக்கியமான ஒற்றை இழையைப்பிடித்து
உருவி ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கினாலும்
மீண்டும் பின்ன ஆரம்பிப்பதும்

எனக்குச் சாத்தியமான ஒன்று என்பதால்தான்
நீ அழித்து நொருக்கிய என்னையும்
முன்பை விட உறுதியாக
உருவாக்கிக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

சுநந்தா

வாசல் போதும்.

பெருக்குமாறை எடுத்துச்சென்று
வாசலைப் பெருக்கினேன்
எங்கிருந்து வந்தது இவ்வளவு குப்பை
பெருக்கிய வாசல் சுத்தமானதும்
வாசல் சின்னதாய் ஆனதுபோல..
மீண்டும் வீசி வீசி வாரி யெடுத்து
வாசலைப் பெரிதாக்கினேன்
வாசல் கொஞ்சம் பரவாயில்லை
ஆயினும் பத்தாது என
இன்னும் வேகமாகப் பெருக்கி
வீட்டை முறத்தில் அள்ளியெடுத்து
குப்பையில் போட்டதும்
வாசல் அழகு அள்ளிக்கொண்டு போனது.
பெரியதாகக் கோலமிட்டேன்
வீடு எதற்கு வாசல் போதும்.

சுநந்தா

பொன்வண்டு

பத்து விரல்களையும் இறுகக்கூட்டி
கூடு போலமைத்த உள்ளங்கை சிறையின்
வெற்றிடத்தினுள் குதித்தாடிக்கொண்டும்
ஊர்ந்து சென்றுகொண்டும் உள்ளேயே
பறந்து கொண்டும்  குட்டிப்பொன்வண்டு
சுற்றிவர சிறுமி சிரித்துக் கொண்டிருக்க
முரட்டு விரல்கள் சின்ன விரல்களைப்
பிரித்தெடுத்துப் பொன்வண்டை விடுவிக்க
பறந்து போன வண்டு மீண்டும் குட்டிப்
பூவிரலில் வந்தமர்ந்து கொண்டது
முரட்டுவிரல்கள் திகைத்துத்
தலையிலடித்தபடி போயின.

சுநந்தா

என்னிடமா?

தாங்கவியலா இரைச்சலாய் உன் தனிமை தகிக்கிறது

தனிமையை நீ விரும்பினால் என்னோடு தனித்திரு.

கோபம் வந்ததென்றால் என்னைக் குதறிவிடு.

வருத்தம் வந்துவிட்டால் என்னிடமே கொட்டிவிடு

மெளனம் மட்டுமே விருப்பமென்றால்

அமர்ந்திரு என்னுடன் அமைதியாக

புறக்கணிப்பு என்பதை என்னிடமா காட்டுவது?

ஆயிரம் கைகள் கொண்ட என்னிடம் உள்ள நீ

தண்ணீராய் மாறி நழுவினால் கூட
கடலான என்னுள் கலந்திடவே வேண்டும் நீ.

 புரியாமல்  நீ  மேலே ஆவியாகப் பார்த்தாலும்
வானமான என்னுள்ளே
வசப்படவே போகின்றாய்

எல்லாம் அறிந்து நீ என்னிடம் அமைதிகொள்

எனைப்பிரிய உனக்கிங்கு ஏதும் வழியில்லை.

சுநந்தா.